Dodam iż miesiąc temu miała stan zapalny jelit ( o ile to była dobra diagnoza) w każdym razie wymioty były podbarwione krwią, biegunka była z krwią. Dostała kroplówkę i masę zastrzyków + 2 dni zastrzyków i doszła do siebie. Wtedy zrobiono jej morfologię z biochemią i na jej podstawie leczono stan zapalny jelit. Przyczyną luźnego kału były prawdopodobnie pasożyty. Nawet jeśli są wytępione, możliwy jest jeszcze stan zapalny jelit przez nie wywołany. Warto zastosowac u psa dobre preparaty probiotyczne ( u lek. wet. są dostępne różne preparaty). Czasowo można wejsć z karmą leczniczą Royal Canin Intestinal, ale nie jest to niezbędne. Traumatyczny. Takie zapalenie jąder występuje z różnego rodzaju urazami w mosznie (siniaki, ukąszenia, naruszenie, ucisk, łzy, skaleczenia); Bakteryjne, lokalne. W tym przypadku patogenna mikroflora z zapaleniem dowolnego narządu moczowo-płciowego przenosi się do jądra i nadal namnaża się już w jego tkankach, powodując stan Zapalenie jelita grubego jest stosunkowo częstym stanem u psów, a jego przyczyny obejmują: stres, infekcje bakteryjne, pasożyty, urazy, alergie. Zapalenie okrężnicy tak, jak krwotoczne zapalenie jelit u psa może wystąpić także po spożyciu toksycznych produktów lub nieświeżej żywności. Stan zapalny żołądka i jelit wywołuje najprawdopodobniej reakcja immunologiczna na bodźce środowiskowe, a elementem inicjującym są bakterie jelitowe. Gdy podejrzewa się zapalenie jelit u kota, objawy to okresowy brak apetytu i chudnięcie – tak dzieje się zwykle w przebiegu eozynofilowego zapalenia jelit. Rodzaje zapalenia żołądka i jelit u psów. Zapalenie żołądka i jelit u psów zazwyczaj zaczyna się od miękkiego stolca, który stopniowo staje się coraz bardziej mokry. W późniejszym okresie możesz zauważyć śluz w stolcu, psa próbującego się wypróżnić i/lub wypróżniającego się w domu. Możesz też zaobserwować Nieswoiste zapalenie jelit u psa, zwane także IBD (Inflammatory Bowel Disease), to stan zapalny jelita, który może prowadzić do licznych problemów zdrowotnych u czworonogów. Choroba ta jest coraz częściej diagnozowana, co sprawia, że zrozumienie jej istoty jest kluczowe, aby właściwie dbać o zdrowie i dobre samopoczucie psa. BoTqIi. 10 sierpnia 2020 Czym jest nieswoiste zapalenie jelit (IBD)? IBD u psów jest powszechnie nazywany zapaleniem jelit. Jest to przewlekła patologia, która atakuje wszystkie części przewodu pokarmowego, charakteryzująca się obecnością komórek zapalnych na poziomie błony śluzowej (limfocyty, komórki plazmatyczne, eozynofile, neutrofile, makrofagi PAS-dodatnie). W odniesieniu do lokalizacji i rodzaju komórek zmiany są różnego rodzaju: zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie dwunastnicy, zapalenie jelita grubego, zapalenie żołądka i dwunastnicy lub limfoplazmatyczne, eozynofilowe, neutrofilowe i ziarniniakowe zapalenie jelit. Istnieją jednak również formy mieszane. IBD u psów można zatem zdefiniować jako grupę patologii, a nie pojedynczą chorobę. Objawy nieswoistego zapalenia jelit (IBD) u psów Objawy są zróżnicowane i zależą od dotkniętego odcinka przewodu pokarmowego. Pies może zatem cierpieć na przewlekłą biegunkę, wymioty, chodnięcie, słaby apetyt, obecność krwi i śluzu w kale. Jak sprawdzić IBD u psów Nie wyciągaj natychmiast wniosków. Aby zdiagnozować IBD, wymagana jest dokładna diagnoza, której dokonać może tylko doświadczony lekarza weterynarii. Rasy predysponowane Według literatury naukowej niektóre rasy są bardziej predysponowane do rozwoju IBD. Są to Owczarek Niemiecki, Wyżeł Weimarski, Bokser i Border Collie, ale, oczywiście, ta patologia może występować u psów dowolnej rasy. Przyczyna IBD u psów IBD u psów jest uważana za chorobę idiopatyczną, to znaczy bez znanej przyczyny. Okropny termin, ponieważ wskazuje na to, że nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Medycyna weterynaryjna uważa, że ​​rozwój IBD jest zdeterminowany przez układ odpornościowy, który obraca się przeciwko sobie, klasyfikując w ten sposób tę patologię wśród immunomediowanych. Jednak uważa się, że czynniki środowiskowe, takie jak obecność antygenów bakteryjnych i pokarmowych, również odgrywają rolę. Jak domyślasz, lekarze robią wszystko aby położyć kres tej irytującej patologii, nie będąc jednak w stanie jej zakończyć. Wręcz przeciwnie, często pogarszając sytuację, blokując objawy działaniem dużych dawek leków. Ale spróbujmy spojrzeć na to z innego punktu widzenia. Co to jest zapalenie? Obecnie natura stanu zapalnego jest zbyt często mylnie interpretowana. Stan zapalny to „po prostu” procesem, w którym ciało „naprawia” trwające zmiany. Wyjaśnimy to metaforą. Pozbywanie się odpadów komunalnych w mieście odbywa się przy pomocy spalarni. Kiedy pracuje mieszkańcy doświadczają niedogodności związanych z dymem, gorącem, hałasem i zanieczyszczeniem powietrza. Podobnie ból, dyskomfort i cierpienie podczas stanu zapalnego są produktami ubocznymi niezbędnego procesu. Zanieczyszczenia Coraz powszechniejsze stosowanie chemii i farmakologii w celu zwiększenia produkcji wszystkich produktów spożywczych powoduje, że mechanizmy w organizmie niszczą lub usuwają pozostałości tych obcych substancji obecnych w żywności. Każda żywa istota, zgodnie ze swoją indywidualną wrażliwością, przedstawi reakcje na najbardziej wrażliwy narząd w różny sposób i czasie. Ciało może faktycznie reagować mechanizmami wydalania (takimi jak wymioty, biegunka lub łzawienie), procesami zapalnymi lub uszkodzeniem narządów i jego funkcji. Wśród nich znajduje się również układ odpornościowy, który jest główną siedzibą naszego ciała, nieustannie atakowany przez wirusy, pasożyty i bakterie, ale także substancje chemiczne i farmakologiczne, które głęboko zmieniają jego funkcje. Nasze odkrycia W obliczu gwałtownego wzrostu występowania alergii pokarmowych i nietolerancji dr Sergio Canello uznał, że odpowiedzialność za dużą liczbę patologii ponosi mięsa z intensywnej hodowli. Mogą one wpływać na każdy narząd, jako nośnik pozostałości oksytetracyklin , antybiotyk stosowany w w tych gospodarstwach, którego badanie skutków jest wspólnym wątkiem łączącym wszystkie badania naukowe prowadzone przez firmę. Rozwiązanie IBD u psów Ale jeśli zapalenie nie jest wrogiem, w jaki sposób należy leczyć procesy zapalne i mechanizmy usuwania wybrane przez ciało, aby pozbyć się toksycznych substancji obecnych w żywności? Z pewnością nie poprzez blokowanie stanu zapalnego, na przykład za pomocą leków, które zatrzymują biegunkę. Rozwiązaniem jest wyeliminowanie przyczyn, które powodują problem, czyli zmiana diety i wybór wysokiej jakości składników. Ściśle kontrolowanych i pozbawionych zanieczyszczeń, prawdopodobnie wzbogaconych o odpowiednie ilości Omega3 i substancji botanicznych. Niektóre z nich, właściwie dobrane, połączone i dozowane, mają właściwości uznane w literaturze za korzystne dla psa. W ten sposób organizm zostaje przywrócony do naturalnej równowagi, pozwalając mu funkcjonować i istnieć tak, jak został zaprojektowany zgodnie z naturą. W ten sposób wiele patologii cofa się w krótkim czasie. Wyjaśnia to, dlaczego jakiekolwiek leczenie farmakologiczne nie zapobiega ciągłym nawrotom objawu: jeśli przyczyna nie zostanie wyeliminowana, jej skutków nie można wyeliminować. Intestinal Colon fase 1 Intestinal Colon fase 1 to dieta badana przez dr Graziano Pengo we współpracy z Działem Badań i Rozwoju SANYpet jako narzędzie odżywcze w zmniejszaniu zaburzeń wchłaniania jelitowego. Sprawdzona skuteczność Wieloośrodkowe badanie skuteczności karmy Intestinal Colitis Fase 1: 206 psów cierpiących na zaburzenia zapalne przewodu żołądkowo-jelitowego Czas trwania: 20 dni Znacząca poprawa po kilku dniach 100% rozwiązania problemów zapalenia jelita grubego 92,1% rozwiązania problemów zapalenia jelit 92,1% rozwiązania problemów jelit Kategoria: Inne, Dodano: Nieswoiste zapalenia jelit u psów (NZJ, IBD – inflammatory bowel disease) to grupa przewlekłych enteropatii, charakteryzujących się długotrwałymi lub nawracającymi objawami ze strony przewodu pokarmowego o niewyjaśnionej przyczynie, powiązana ze zmianami strukturalnymi oraz histopatologicznymi w błonie śluzowej jelit cienkich i grubych w postaci nacieków komórkowych w okolicy blaszki właściwej (lamina propria) [1, 2, 3, 4]. Klasyfikacja IBD uzależniona jest od dominującego typu komórek zapalnych występujących w blaszce właściwej błony śluzowej jelit [3, 5, 6]. Stan zapalny może obejmować obszar jelit od dwunastnicy do jelita grubego, choć najczęściej lokalizuje się w przednim odcinku jelita cienkiego (75% przypadków) [7, 8]. Etiologia nieswoistego zapalenia jelit Etiologia nieswoistych zapaleń jelit u psów jest nie do końca poznana. Według najnowszych doniesień ich etiopatogeneza obejmuje kilka współreagujących ze sobą elementów. Są to: osobnicza, genetyczna wrażliwość na rozwój choroby, zaburzenia składu flory zasiedlającej jelita związane ze spadkiem ilości bakterii probiotycznych i wzrostem liczby drobnoustrojów potencjalnie chorobotwórczych oraz immunologiczne uszkodzenia błony śluzowej jelit [1, 2, 9]. Leczenie nieswoistego zapalenia jelit u psa Leczenie nieswoistych zapaleń jelit u psów obejmuje połączenie modyfikacji diety, terapii antybakteryjnej i immunosupresyjnej [1, 2]. W pracach naukowych dotyczących leczenia IBD u psów zaleca się podjęcie terapii w zależności od stopnia natężenia procesu chorobowego [1]. Leczenie w oparciu o zmianę diety (pokarm zawierający fruktooligosacharydy, mannooligosacharydy, pulpę ziemniaczaną, o obniżonej zawartości tłuszczu oraz optymalnej proporcji kwasów tłuszczowych omega-3 i omega-6), probiotyki (bakterie z rodzaju Lactobacillus spp., Enterococcus spp., Bifidobacterium spp.) oraz immunomodulatory naturalne (b-1,3/1,6-D-glukan) lub syntetyczne (lewamizol, b-hydroksy-b-metylomaślan HMB) możliwe jest u psów z niewielkim stopniem nasilenia procesu chorobowego. Wskaźnik CIBDAI (Canine Inflammatory Bowel Disease Activity Index) [12] wynosi wtedy 4-5 punktów. W przypadku umiarkowanego nasilenia procesu (wskaźnik CIBDAI 6-8 punktów) można zastosować niesteroidowe leki przeciwzapalne (pochodne kwasu 5-aminosalicylowego: sulfasalazyna, mesalazyna). U pacjentów z ciężkim nasileniem procesu (wskaźnik CIBDAI powyżej 9 punktów) najskuteczniejszą terapią jest immunosupresja (glikokortykosteroidy: prednizon, prednizolon, budezonid lub inne leki immunosupresyjne: cyklosporyna A, azatiopryna) [1, 2, 5, 10-15]. Opis przypadku nieswoistego zapalenia jelit u psa rasy owczarek niemiecki Do Polikliniki Weterynaryjnej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie przyjęto psa rasy owczarek niemiecki w wieku 8 lat o masie ciała 25 kg. Powodem wizyty były: przewlekłe wymioty, biegunka z jelit cienkich, brak apetytu oraz spadek masy ciała. Na podstawie wywiadu ustalono, że pojawienie się objawów oraz ich znaczne nasilenie nastąpiło w ciągu 8 tygodni. W tym czasie u psa nie zaobserwowano żadnych innych niepokojących objawów. Pacjent był leczony (bez efektu) w innych lecznicach weterynaryjnych za pomocą antybiotyków, niesteroidowych leków przeciwzapalnych, preparatów probiotycznych i komercyjnych diet typu gastrointestinal. Był regularnie odrobaczany i szczepiony. Badanie kliniczne przypadku nieswoistego zapalenia jelit u psa W celu wykluczenia innych schorzeń przewodu pokarmowego przebiegających z biegunką (ostre lub przewlekłe zapalenie trzustki, zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki) u pacjenta wykonano badanie stężenia specyficznej lipazy trzustkowej (spec cPL) oraz specyficznych dla trzustki enzymów: trypsyny i trypsynogenu (TLI). Aby wykluczyć choroby systemowe oraz choroby innych narządów manifestujące się wtórnie objawami gastroenterologicznymi, przeprowadzono badania dodatkowe: laboratoryjne i obrazowe. Wykonane badania hematologiczne i biochemiczne krwi nie wykazały żadnych odchyleń od norm uznanych za fizjologiczne dla psów. Wykonano ponadto przeglądowe badanie radiologiczne jamy brzusznej i klatki piersiowej, a także badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej. Radiograficznie nie wykazano żadnych zmian w obrazie narządów klatki piersiowej i jamy brzusznej. Ponadto badaniem ultrasonograficznym nie stwierdzono zmian na terenie jamy brzusznej. W celu wykluczenia chorób pasożytniczych (w tym zakażenia pierwotniaczego wywoływanego przez Gardia spp.) przez 5 kolejnych dni psu podawano prazikwantel w dawce 5 mg/kg oraz fenbendazol w dawce 50 mg/kg (preparat Aniprazol). Aby wykluczyć enteropatię wrażliwą na antybiotyki (Antibiotic Responsive Enteropathy – ARE), pacjentowi podawano doustnie tetracyklinę (preparat Tetracycline Hydrochloride) w dawce 20 mg/kg 3 razy dziennie przez 4 tygodnie. U psa został przeprowadzony również pokarmowy test prowokacyjny przez 6 tygodni (karma Royal Canin Hypoallergenic), aby wykluczyć enteropatię pokarmową (Food Responsive Enteropathy – FRE). Z powodu braku znaczącej poprawy klinicznej u omawianego pacjenta zdecydowano się na badanie kliniczne z uwzględnieniem wskaźnika aktywności nieswoistego zapalenia jelit u psów (CIBDAI). Wskaźnik ten oparty jest na analizie sześciu najczęściej występujących objawów: aktywność zwierzęcia, apetyt, wymioty, konsystencja kału, częstotliwość oddawania kału, utrata masy ciała. Wymienione objawy są analizowane osobno i oceniane w zakresie od 0 do 3, w zależności od natężenia. Objawy z sumą punktów od 0 do 3 są uważane za nieistotne klinicznie, łagodny przebieg choroby występuje u psów z sumą punktów do 5, umiarkowany – z łączną punktacją do 8, natomiast za ciężki przebieg IBD uważa się przypadki kliniczne z sumą punktów 9 i więcej [12]. U opisywanego pacjenta wskaźnik CIBDAI wynosił 7 punktów (tab. 1). Badanie endoskopowe Na podstawie badań klinicznych oraz dodatkowych psa zakwalifikowano do badania endoskopowego jelita cienkiego. Wykonano je przy użyciu wideoendoskopu giętkiego Olympus GIF 145 o długości roboczej 1030 mm i średnicy 9,8 mm. Panendoskopię przeprowadzono po 24-godzinnej głodówce, a na 6 godzin przed badaniem nie podawano płynów. Badanie endoskopowe przeprowadzono w znieczuleniu złożonym. Do premedykacji zastosowano atropinę w dawce 0,05 mg/kg podskórnie oraz ksylazynę w dawce 0,1 mg/kg domięśniowo. Do znieczulenia ogólnego użyto propofolu w dawce 4 mg/kg podawanego dożylnie według efektu działania. Błonę śluzową gardła znieczulono 5-proc. roztworem lidokainy. Na kły zakładano sprężynowy rozwieracz jamy ustnej. Podczas badania zwierzę było ułożone na lewym boku. Podczas badania endoskopowego zmiany makroskopowe stwierdzono jedynie w przednim odcinku jelita cienkiego. Wyniki badań makroskopowych dwunastnicy wykazały: wybroczyny, nadżerki, zaczerwienienie oraz pofałdowanie powierzchni błony śluzowej jelita wyglądem przypominające „kostkę brukową”. Natężenie tych zmian makroskopowych u omawianego pacjenta oceniono jako umiarkowane (2 punkty) (fot. 1). Zdecydowano się na pobranie wycinków błony śluzowej dwunastnicy do badania histopatologicznego. Podczas pobierania materiału biopsyjnego i przesuwania endoskopu zauważono wyraźną kruchość błony śluzowej oraz nieznaczne krwawienie. Od pacjenta pobrano 3 wycinki. Badanie histopatologiczne Badania wykonano w Katedrze Anatomii Patologicznej Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Bioptaty błony śluzowej jelit były oceniane histopatologicznie według zaleceń Sekcji Gastroenterologicznej WSAVA [3]. Otrzymane preparaty oceniano histopatologicznie przy użyciu mikroskopu świetlnego w różnych powiększeniach, określając stopień i rodzaj uszkodzenia morfologicznego i naciek komórkowy w blaszce właściwej (lamina propria) błony śluzowej dwunastnicy. Badanie histopatologiczne pobranych z dwunastnicy wycinków wykazało u psa limfocytarno-plazmocytarne nacieki komórkowe w blaszce właściwej (lamina propria) błony śluzowej jelit o umiarkowanym natężeniu, rozplem tkanki łącznej, różnokształtność kosmków jelitowych, przekrwienie oraz poszerzenie naczyń limfatycznych. U omawianego pacjenta badaniem histopatologicznym stwierdzono limfocytarno-plazmocytarne zapalenie dwunastnicy o umiarkowanym nasileniu (punktacja zmian przed leczeniem wyniosła 2) (fot. 3). Postępowanie w przypadku nieswoistego zapalenia jelit u psa Za pomocą przeprowadzonych badań klinicznych, endoskopowych oraz histopatologicznych u pacjenta stwierdzono limfocytarno-plazmocytarne zapalenie dwunastnicy o umiarkowanym nasileniu. Zdecydowano się na użycie w terapii niesteroidowych leków przeciwzapalnych (pochodne kwasu 5-aminosalicylowego) oraz immunomodulatorów naturalnych, które znajdują zastosowanie w leczeniu IBD o lekkim lub umiarkowanym natężeniu zmian. Zastosowano połączenie mesalazyny (preparat Pentasa) w dawce 12,5 mg/kg 2 razy dziennie doustnie przez 6 tygodni oraz b-1,3/1,6-D glukanów (preparat Immunodol Dog) w dawce 7 mg/kg 1 raz dziennie doustnie przez 6 tygodni. Badanie kontrolne Po przeprowadzonym leczeniu właściciel ponownie zgłosił się do polikliniki weterynaryjnej z owczarkiem niemieckim w celu wykonania badań kontrolnych. Po 6 tygodniach podawania leków u pacjenta ustąpiły objawy związane z wymiotami i biegunką. Właściciel zgłaszał poprawę stanu zdrowia psa w postaci podwyższenia żywotności, zwiększenia apetytu, przyrostu masy ciała oraz łatwości przyswajania pokarmu, objawiającego się wydalaniem uformowanego kału i jego jednorodną kolorystyką. Po zakończeniu terapii u zwierzęcia zaobserwowano złagodzenie nasilenia objawów klinicznych (obniżenie wskaźnika CIBDAI o 5 punktów). Natężenie procesu chorobowego określono jako lekkie (tab. 2). Przeprowadzone po zakończeniu leczenia badanie endoskopowe wykazało wyraźną poprawę wyglądu makroskopowego błony śluzowej dwunastnicy. Zmiany sklasyfikowano jako lekkie (nieznaczne pofałdowanie powierzchni oraz nieliczne wybroczyny w dwunastnicy) (fot. 2). U omawianego pacjenta wynik oceny makroskopowej po terapii korelował ze wskaźnikiem CIBDAI. Podczas badania endoskopowego pobrano również 3 wycinki błony śluzowej dwunastnicy do oceny histopatologicznej. Po zastosowanym leczeniu zanotowano poprawę w ocenie histopatologicznej błony śluzowej dwunastnicy. Po 6 tygodniach podawania leków w lamina propria stwierdzono nieliczne limfocyty i plazmocyty, rozplem tkanki łącznej włóknistej, zastój limfy w naczyniach limfatycznych, poszerzone naczynia limfatyczne w kosmkach, przekrwione naczynia krwionośne. Obraz wskazywał na limfocytarno-plazmocytarne zapalenie dwunastnicy o lekkim nasileniu (fot. 4). Podsumowanie Leczenie nieswoistych zapaleń jelit przysparza lekarzom weterynarii dużo trudności. Praktyczne zalecenia dotyczące farmakoterapii IBD u psów określane są w oparciu o: indywidualne doświadczenie lekarza weterynarii, odcinek jelita zajęty naciekiem zapalnym, masę ciała zwierzęcia (wpływ na koszty leczenia), potencjalne zagrożenia i działanie niepożądane związane ze stosowaniem niektórych leków, stopień zaawansowania zmian w obrazie makroskopowym oraz histopatologicznym. W opisanym przypadku wykazano, że zastosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (mesalazyna) oraz immunomodulatorów naturalnych (b-1,3/1,6-D glukany) przez 6 tygodni okazało się połączeniem o dużej przydatności terapeutycznej w leczeniu nieswoistych zapaleń jelit o umiarkowanym natężeniu zmian u psów. Efekty lecznicze omawianych preparatów są bardzo podobne do uzyskanych przez innych autorów [13, 14, 15]. Powodowały one ustąpienie objawów klinicznych, obniżenie wskaźnika CIBDAI oraz poprawę wyglądu makroskopowego i mikroskopowego błony śluzowej dwunastnicy. Ponadto wykazano, że klasyfikacja pacjenta na podstawie wywiadu, badania klinicznego oraz endoskopowego okazała się bardzo skuteczna. Z tego względu można stwierdzić, że badanie endoskopowe z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego z przedniego odcinka przewodu pokarmowego (dwunastnica, jelito czcze) wydaje się być bardzo przydatne w rozpoznawaniu oraz monitorowaniu skuteczności terapii IBD u psów. Autor: Dr. n. wet. Anna Kołodziejska-Sawerska Katedra Diagnostyki Klinicznej UWM w Olsztynie Zdjęcia: Z zasobów autorki Streszczenie: W artykule opisano przypadek nieswoistego zapalenia jelit u 8-letniego psa rasy owczarek niemiecki. Na podstawie wywiadu ustalono, że u pacjenta występowały: przewlekłe wymioty, biegunka z jelit cienkich, brak apetytu oraz spadek masy ciała. Podczas badania endoskopowego zmiany makroskopowe wskazywały na nieswoiste zapalenie jelit o umiarkowanym natężeniu. Badaniem histopatologicznym wykazano limfocytarno-plazmocytarne zapalenie dwunastnicy o umiarkowanym nasileniu zmian. Piśmiennictwo: 1. Jergens Simpson Inflammatory bowel disease in veterinary medicine. “Frontiers in Bioscience”, 2012, 4, 1404-1419. 2. Simpson Jergens Pitfalls and progress in the diagnosis and management of canine inflammatory bowel disease. “Veterinary Clinics of North America: Small Animal Practice”, 2011, 41, 381-398. 3. Day i wsp.: Histopathological standards for the diagnosis of gastrointestinal inflammation in endoscopic biopsy samples from the dog and cat: a report from the World Small Animal Veterinary Association Gastrointestinal Standarization Group. “Journal of Comparative Pathology”, 2008, 138, 1-43. 4. Craven M. i wsp.: Canine inflammatory bowel disease: retrospective analysis of diagnosis and outcome in 80 cases (1995-2002). “Journal of Small Animal Practice”, 2004, 45, 336-342. 5. Malewska K. i wsp.: Treatment of inflammatory bowel disease (IBD) in dogs and cats. “Polish Journal of Veterinary Sciences”, 2011, 14, 165-171. 6. Garcia-Sancho M. i wsp.: Evaluation of clinical, macroscopic and histopathologic response to treatment in nonhypoproteinemic dogs with lymphocytic-plasmacytic enteritis. “Journal of Veterinary Internal Medicine”, 2007, 21, 11-17. 7. Hall Mucosal immunology – why it’s important; immune-mediated intestinal disease. Proceedings of the 32nd Annual WSAVA Congress. Sydney. 19- 8. German i wsp: Comparison of direct and indirect tests for small intestinal bacterial overgrowth and antibiotic-responsive diarrhea in dogs. “Journal of Veterinary Internal Medicine”, 2003, 17, 33-43. 9. Barnich N., Darfeuille-Michaud A.: Role of bacteria in the etiopathogenesis of inflammatory bowel diseases. “World Journal of Gastroenterology”, 2007, 13, 5571-5576. 10. Kołodziejska-Sawerska A. i wsp.: Perspektywy leczenia nieswoistych zapaleń jelit u psów. Cz. I. „Magazyn weterynaryjny”, 2013, 22 (193), 654-660. 11. Kołodziejska-Sawerska A. i wsp.: Perspektywy leczenia nieswoistych zapaleń jelit u psów. Cz. II. „Magazyn weterynaryjny”, 2013, 22 (199), 1195-1198. 12. Jergens i wsp.: A scoring index for disease activity in canine inflammatory bowel disease. “Journal of Veterinary Internal Medicine”, 2003, 17, 291-297. 13. Rychlik A. i wsp.: Macroscopic and histopathological examination of the gastric mucosa in dogs with inflammatory bowel disease (IBD) treated with mesalazine. “Polish Journal of Veterinary Sciences”, 2009, 12, 217-223. 14. Rychlik A. i wsp.: Skuteczność różnych metod leczenia przewlekłej zapalnej choroby jelit u psów. „Medycyna Weterynaryjna”, 2008, 64, 796-799. 15. Rychlik A. i wsp.: The effectiveness of natural and synthetic immunomodulators in the treatment of inflammatory bowel disease in dogs. “Acta Veterinaria Hungarica”, 2013, 61, 371-379. Inflammatory bowel disease in dog – case study Summary: A case of inflammatory bowel disease of 8-year-old dog of the German Shepherd breed was described in the article. On the basis of the interview, it was found that the dog suffered from chronic vomiting, small intestine diarrhea, lack of appetite and weight loss. During the endoscopy, macroscopic changes indicated the inflammatory bowel disease of moderate intensity. Histopathological examination in case of the described German Shepherd indicated lymphocytic – plasmatic duodentitis of a moderate intensity. Przejdź do następnej strony Zapalenie jelita grubego u psów: objawy, przyczyny i leczenie DogTime September 23, 2020 Jack Russell z pełnym brzuchem jako resztą. (Źródło zdjęcia: Getty Images ) Zapalenie jelita grubego u psów to zapalenie okrężnicy u psów. Odpowiada za około 50 procent przypadków przewlekłej biegunki u psów i chociaż nie wymaga wizyty na pogotowiu, z pewnością wymaga interwencji lekarza weterynarii. Stan ten może prowadzić do bolesnych , częste wypady na podwórko dla twojego psa, często do przechodzenia przez wodnisty, zakrwawiony stolec. I podobnie jak wiele schorzeń, które utrudniają łatwą diagnozę, zapalenie okrężnicy może mieć odwrotny skutek i powodować zaparcia. Oto wszystko, co powinieneś wiedzieć o okrężnicy i zapaleniu okrężnicy u psów. Co I Gdzie jest okrężnica? (Źródło zdjęcia: Getty Images) Okrężnica to inna nazwa jelita grubego lub dolnego. Gdy pożywienie przemieszcza się po ciele psa, większość jest wchłaniana i wykorzystywana jako paliwo lub magazynowana w postaci tłuszczu. Pozostały pokarm, składający się głównie z niestrawnych włókien, dostaje się do okrężnicy. Okrężnica spełnia trzy funkcje: gromadzenie stolca, wchłanianie wody i dalsze trawienie niewchłoniętych składników odżywczych. Liczba bakterii w jelicie grubym jest około dziesięć razy większa niż bakterii w jelicie cienkim. Bakterie pobierają pozostałe włókna i rozkładają je na trzy biochemikalia: octan, propionian i maślan. Te odżywiają komórki okrężnicy – których oczekiwana długość życia wynosi jeden tydzień – i kontroluj równowagę pH, aby wydalane toksyny nie zostały ponownie wchłonięte, a także wytwarzaj gazy i pigmenty używane do tworzenia stolca. Jakie są objawy zapalenia jelita grubego u psów? (Źródło zdjęcia: Getty Images) Ponieważ Twój pies nie może powiedzieć Ci, co czuje, musisz polegać na zewnętrznych znakach, aby ocenić jego stan zdrowia. Głównym oczywistym objawem zapalenia jelita grubego jest biegunka, chociaż może również powodować zaparcia. Aby właściwie sklasyfikować i leczyć biegunkę związaną z zapaleniem jelita grubego, należy ustalić, czy problem występuje w jelicie cienkim – który jest poważniejszy z nich dwóch – lub w jelicie grubym. Następujące cechy są często spotykane w przypadku biegunki jelita grubego: Wysiłek podczas wypróżniania i uczucie nagłego nagląca potrzeba Świeża krew znaleziona w kale Śluz w kale Stolce, które zaczynają się normalnie i kończą luźno Stolec jest często lepki lub śluzowate w przeciwieństwie do wodnistych Przechodzący gaz Odwodnienie z powodu utraty płynów Chociaż weterynarz może zdiagnozować zapalenie okrężnicy na podstawie objawów, leczenie zależy na temat charakteru biegunki. Czy jest ostry (tj. Pojawił się nagle), przewlekły (trwający kilka tygodni) czy epizodyczny (powtarzający się raz po raz)? Nagłe (ostre) zapalenie jelita grubego u psów (Źródło zdjęcia: Getty Images) Jeśli u Twojego psa nagle wystąpi zapalenie jelita grubego, może to być spowodowane stresem wywołanym takimi wydarzeniami, jak wejście na pokład, przeprowadzka, trudna styl życia lub może wynikać z niedyskrecji dietetycznej, takiej jak jedzenie z kosza na śmieci, spożywanie zbyt wielu smakołyków lub nagła zmiana diety. Takie przypadki można zwykle wyjaśnić za pomocą odpowiednich leków i terapia dietetyczna. Weterynarz powinien również sprawdzić, czy nie ma pasożytów, ponieważ mogą powodować zapalenie jelita grubego. Przewlekłe lub epizodyczne zapalenie jelita grubego u psów (Źródło zdjęcia: jarun011 / Getty Images) Jeśli objawy zapalenia jelita grubego u Twojego psa utrzymują się przez ponad miesiąc, lekarz weterynarii przeprowadzi testy w celu ustalenia przyczyny. Testy będą obejmować ocenę chemii krwi Twojego psa, profilu krwinek czerwonych i białych (zwanych CBC) oraz testu kału na obecność pasożytów. Mogą również wymagać zbadania trzustki pod kątem zdolności do wytwarzania pokarmu enzymy. Weterynarz powinien wykonać rozmaz kału lub badanie cytologiczne pod mikroskopem w celu wykrycia patogennych bakterii, które mogą powodować zapalenie jelita grubego, zwłaszcza drobnoustrojów Clostridium. Włosogłówki są częstą przyczyną zapalenia okrężnicy u psów, ale są one trudne do usunięcia. wykryć. Jeśli Twój weterynarz podejrzewa włosogłówki, może zasugerować leczenie włosogłówki i sprawdzić, czy to rozwiąże problem. Inne pasożyty w różnych częściach przewodu pokarmowego można zwykle łatwo leczyć lekami, ale włosogłówki mogą być trudne w celu wyeliminowania i zwykle konieczny jest wieloetapowy proces odrobaczania. Jeśli problemy powrócą po leczeniu, weterynarz może zalecić kolonoskopię z biopsją w celu postawienia diagnozy. Inne przyczyny zapalenia jelita grubego u psów (Źródło zdjęcia: Getty Images) Istnieje wiele możliwych przyczyn zapalenia jelita grubego u psów i ważne jest, aby lekarz weterynarii przeprowadził testy w celu ustalenia, jak postępować z leczeniem i jak radzić sobie z czynnikami, które mogą pogorszyć stan. Oto kilka innych możliwych przyczyn zapalenia jelita grubego u psów: Przewlekłe nieswoiste zapalenia jelit: to grupa chorób jelita cienkiego i grubego, w których układ odpornościowy psa, reagując na alergen lub infekcję, atakuje wyściółkę jelita. Chociaż jest uleczalny, rzadko jest uleczalny. Ciała obce: trawa i słoma zawierają dużo niestrawnego błonnika, który może podrażniać okrężnicę. Psy, które jedzą jakiekolwiek produkty niespożywcze, są zawsze narażone na okresowe ataki zapalenia jelita grubego. Zespół jelita drażliwego: najczęściej spotykany u psów zestresowanych lub bardzo pobudliwych, ten stan często ma przyczynę neurologiczną lub psychologiczną. Alergie lub nietolerancja pokarmowa: Alergie pokarmowe mogą szczególnie powodować zapalenie przewodu pokarmowego, które prowadzi do objawów zapalenia okrężnicy. Nietolerancja niektórych rodzajów żywności, takich jak pszenica lub laktoza, również może powodować stan zapalny. Infekcja: infekcja wirusowa lub bakteryjna zwykle powoduje odpowiedź układu odpornościowego, która prowadzi do zapalenia. Rak jelita grubego: Dotyczy to zwłaszcza starszych psów. Reakcja na leki: niektóre antybiotyki mogą słabo oddziaływać na układ pokarmowy psa i zabijać dobre bakterie, które wspomagają proces trawienia, powodując zdenerwowanie. Zapobieganie, zarządzanie i leczenie zapalenia jelita grubego u psów (Źródło zdjęcia: Getty Images) Nie możesz zapobiec każdej przyczynie zapalenia okrężnicy – czasami jest to po prostu poza twoją kontrolą. Możesz jednak mieć pewność, że Twój pies będzie miał dietę bogatą w błonnik i dużo wody. Postaraj się też powstrzymać go od spożywania jakichkolwiek produktów niespożywczych. Trawa, tkaniny i kości z resztek stołu są bardzo twarde dla układu pokarmowego i mogą powodować problemy. Najlepszym sposobem leczenia zapalenia jelita grubego jest uzyskanie dokładnej diagnozy i zastosowanie określonej terapii zaprojektowanej dla tego schorzenia. . Jeśli nie jest to możliwe, lekarz weterynarii może spróbować leczyć pojawiające się objawy, aby opanować problem. Poniżej wymienione są leki i strategie, które mogą być przydatne w leczeniu i leczeniu zapalenia jelita grubego Twojego psa. Metronidazol Jest to lek przeciwzapalny pomocny w jelicie grubym i jest w stanie zabić szkodliwe organizmy, takie jak Clostridia i Giardia. Sulfasalazyna Ten lek jest antybiotykiem sulfonowym otaczającym salicylanowy środek przeciwzapalny. Wiązanie sulfonamidowe utrzymuje lek przeciwzapalny w żołądku w stanie nienaruszonym, aż dotrze do jelita grubego. Chociaż jest to skuteczny lek, niektórzy rodzice mają problemy z leczeniem swoich psów trzy razy dziennie, co jest konieczne . Błonnik pokarmowy Istnieją trzy rodzaje błonnika: rozpuszczalny, nierozpuszczalny i mieszany. Ogólnie rzecz biorąc, weterynarze uważają, że zapalenie okrężnicy jest chorobą reagującą na włókna. Błonnik rozkłada się na pożywienie dla pożytecznych bakterii okrężnicy i dostarcza składników odżywczych dla komórek okrężnicy. Fruktooligosacharydy (FOS) Niektórzy producenci karmy dla psów przygotowują dietę na receptę, która podkreśla dodanie FOS do jego sformułowania. FOS to węglowodany połączone z jednostkami fruktozy (cukru owocowego), które przyłączają się do jednostek glukozy (cukru skrobiowego). Podczas gdy bakterie jelita cienkiego trawią większość węglowodanów, FOS, chociaż nie są włóknami, rozkładają się w ten sam sposób w jelicie grubym i wytwarzają te same biochemikalia co włókna. Testy wykazały, że substancja ta pomaga usuwać chorobotwórcze (wywołujące choroby) bakterie z jelita grubego i sprzyja rozwojowi dobrych bakterii. Diety zawierające FOS mogą pomóc w zwalczaniu zapalenia jelita grubego. Dieta eliminacyjna Zapalenie okrężnicy może wynikać z nietolerancji pokarmowej, albo na określony pokarm, albo na konserwanty, barwniki, wypełniacze, zanieczyszczenia, a nawet naturalne białka w żywności. Twój pies może również mieć alergię na określony pokarm, taki jak pszenica lub kukurydza. Najlepszym sposobem na zidentyfikowanie tych alergii jest karmienie czystą dietą, która nie zawiera żadnych produktów spożywczych w obecnej diecie Twojego psa . Możesz przygotować własne domowe jedzenie lub kupić jedną z wielu dostępnych obecnie diet dostosowanych do alergii, na przykład dla kaczek, królików lub batatów. Podczas testu trwającego od ośmiu do dziesięciu tygodni okres, pies może jeść tylko specjalne jedzenie, bez żadnych smakołyków i smakołyków. To łatwy sposób na określenie alergii pokarmowej u Twojego psa i mniej kosztowny niż standardowe testy skórne. Leczenie Clostridium Organizmy Clostridium to grupa bakterii beztlenowych, co oznacza, że nie może przetrwać w obecności tlenu. Odpowiadają za takie choroby, jak tężec, botulizm i gangrena. Chociaż niektóre organizmy Clostridium normalnie żyją w jelicie grubym, nie powodują problemów, chyba że pies jest zestresowany lub ma zmianę diety, która pozwala mu przerastać. Gdy urosną do dużej liczby, wysoki poziom wytwarzanych przez nie toksyn może powodować zapalenie jelita grubego. Rozpoznanie choroby Clostridium jest skomplikowane, ponieważ rozmaz kału może wykazywać jego obecność, ale nie jest pewne, że organizmy są produkujących toksyny. Twój weterynarz może zasugerować dodatkowe testy, takie jak odwrotny pasywny test antygenu lateksowego lub test ELISA, chociaż niektórzy weterynarze kwestionują dokładność tych testów. Czasami przebieg jako test zostanie podany antybiotyk zabijający Clostridium, taki jak amoksycylina, tylozyna, klindamycyna i metronidazol, który ma inne właściwości zwalczające zapalenie jelita grubego. Prednizon To wciąż jest wiodąca broń w leczeniu nieswoistego zapalenia jelit, które musi być rozpoznane przez biopsję. Twój weterynarz czasami zasugeruje próbny kurs prednizonu w leczeniu zapalenia okrężnicy. Zaburzenia pracy przewodu pokarmowego mogą skutecznie odebrać psiakom przyjemność płynącą z jedzenia. Przejściowe problemy trawienne występujące u czworonogów zazwyczaj mają związek z błędami dietetycznymi. Sytuacja jest jednak dużo poważniejsza, jeśli tego typu dolegliwości regularnie powtarzają się u naszego pupila. Nie można bowiem wykluczyć, że układ pokarmowy czworonoga funkcjonuje nieprawidłowo. Co może powodować zaburzenia jelitowe u psów? Przyczyny zaburzeń jelitowych u psów Zaburzenia jelitowe to grupa zróżnicowanych dolegliwości związanych z niewłaściwą pracą przewodu pokarmowego. Problemy mogą dotyczyć zarówno trawienia, wchłaniania, jak i transportu pokarmu przez przewód pokarmowy czworonoga. Zaburzenia jelitowe występują u zwierzaków przede wszystkim na skutek spożywania niewłaściwego pożywienia. Organizm niektórych psiaków nie jest w stanie poradzić sobie z pokarmem bogatym w ciężkostrawne węglowodany. U czworonogów zdarzają się ponadto nietolerancje pokarmowe. Psiaki najczęściej źle reagują na laktozę zawartą w produktach mlecznych i gluten obecny w wielu zbożach. Nietolerancja pokarmowa u psa ma związek z niedoborem lub zbyt małą aktywnością enzymów trawiennych. Jelita czworonogów mogą nie pracować prawidłowo również z powodu stanu zapalnego wywołanego przez czynniki zakaźne lub toksyny. U psiaków występuje też nieswoiste zapalenie jelit (IBD). Choć jego przyczyny nie są do końca wyjaśnione, przypuszcza się, że schorzenie to może mieć związek z alergenami zawartymi w pokarmie. Prawdopodobnie dużą rolę odgrywają także predyspozycje genetyczne. Nasz pupil może cierpieć ponadto z powodu nieprawidłowej motoryki przewodu pokarmowego. Do czynników zaburzających perystaltykę jelit zalicza się niedobór lub nadmiar błonnika w diecie, zbyt małą aktywność fizyczną, stres. Nie można zapominać, że szczególnie narażone na problemy trawienne są psiaki, które na spacerach wyszukują odpadki. Negatywny wpływ na jelita czworonogów mogą mieć pasożyty bytujące w przewodzie pokarmowym, które w sposób mechaniczny i chemiczny niszczą śluzówkę jelit (dowiedz się więcej na temat robaczycy u psa KLIK). Objawy problemów z jelitami u psów Kłopoty trawienne występujące u czworonogów na ogół przybierają dość charakterystyczną postać. Naszą czujność powinny wzbudzić przede wszystkim biegunki » (sprawdź, jak poradzić sobie z biegunką u psa KLIK), zaparcia i wymioty pojawiające się u psiaka. Dodatkowo warto zwrócić uwagę na utratę apetytu i spadek masy ciała. Jeśli dolegliwości spowodował konkretny pokarm, zwierzak może zacząć go unikać. Psy potrafią doskonale skojarzyć konsumpcję pokarmu z jej późniejszymi przykrymi konsekwencjami. Niekiedy o zaburzeniach jelitowych u psa świadczy zmiana konsystencji i barwy odchodów lub ból w trakcie defekacji. Sygnałem alarmowym jest zawsze krew obecna w kale. Czasami nieprawidłowa praca przewodu pokarmowego dotkliwie odbija się na samopoczuciu, a nawet wyglądzie zwierzaka. Zaburzenia wchłaniania mogą wpłynąć na problemy z sierścią. Nie powinniśmy lekceważyć także apatii, niepokoju oraz niechęci do spacerów czy zabawy u pupila. Dieta dla psów cierpiących z powodu zaburzeń jelitowych Zaburzenia jelitowe u psa stanowią wskazanie do konsultacji lekarskiej. Nie sposób bowiem pomóc czworonogowi bez poznania przyczyn jego przypadłości. Być może konieczne będzie wdrożenie odpowiedniego leczenia. Czasami potrzebne bywa też spotkanie z behawiorystą, który zadba o ograniczenie stresu u zwierzaka. Nie ulega jednak wątpliwości, że w przypadku zaburzeń jelitowych nadrzędną rolę często odgrywa dietoterapia. Korzystnie na układ pokarmowy psiaka może wpłynąć karma weterynaryjna dla wrażliwych czworonogów. W pokarmie pupila powinny znaleźć się składniki usprawniające pracę przewodu pokarmowego i regulujące rozwój mikroflory jelit. Z pewnością warto poszukać pokarmu wzbogaconego o mannooligosacharydy i fruktooligosacharydy, czyli naturalne prebiotyki stymulujące rozwój dobroczynnych bakterii w jelitach. Przydatne mogą okazać się również, zawarte w niektórych karmach, zioła, które wspomagają trawienie. Czworonogom zmagającym się z chorobami przewodu pokarmowego najlepiej serwować pożywienie oparte na lekkostrawnych i dobrze przyswajalnych składnikach. Z powodzeniem można zastosować więc karmę bezzbożową oraz z hydrolizowanymi białkami. Na ogół zaleca się odciążenie jelit poprzez zmniejszenie zawartości tłuszczu i błonnika w pożywieniu. Warto jednak pamiętać, że u psiaków ze zbyt wolną perystaltyką, dodatek włókna może pobudzić motorykę. Stany zapalne przewodu pokarmowego można z kolei złagodzić dzięki wielonienasyconym kwasom tłuszczowym omega-3. Nie zaszkodzi także wzbogacić dietę podopiecznego o witaminy i mikroelementy.↓ KARMY DLA PSÓW Z ZABURZENIAMI JELITOWYMI ↓ Tekst: Marta Majewska Zdjęcie: Przez aktualizacja dnia 18:57 Żołądek psa pełni wiele funkcji. Najważniejsze z nich to magazynowanie spożytego pokarmu, nawilżanie go, trawienie, mechaniczne rozdrabnianie treści pokarmowej i uwalnianie jej (po obróbce) do światła dwunastnicy, czyli początkowego odcinka jelita cienkiego. Zapalenie żołądka (nieżyt żołądka) zaburza jego podstawowe funkcje, przez co proces trawienia nie zachodzi w sposób prawidłowy. Najczęstszym objawem, który niepokoi psich opiekunów są wówczas wymioty czworonoga, które mogą mieć charakter ostry lub przewlekły. Zapalenie żołądka u psa Ostre zapalenie żołądka u psa To proces, który toczy się w powierzchownych lub głębokich warstwach ściany żołądka i charakteryzuje się zaburzeniami funkcji wydzielniczej i ruchowej tego narządu. Charakterystycznymi objawami są wymioty, które mogą wystąpić nagle lub dopiero po czasie. Przyczyny ostrego zapalenia żołądka u psa to najczęściej infekcje, błędy żywieniowe, połknięcie przez psa toksycznych substancji czy reakcje nadwrażliwości. Objawy ostrego zapalenia żołądka u psa pojawiają się szybko po zadziałaniu czynnika wywołującego proces zapalny. Przewlekłe zapalenie żołądka u psa ©Shutterstock Przyczyną przewlekłego zapalenia żołądka mogą być niektóre substancje chemiczne czy trujące rośliny, które połknął pies, obecność ciała obcego czy pasożytów w żołądku, czynników zakaźnych, wystąpienie nadmiernej kwasowości soku żołądkowego czy reakcje nadwrażliwości układu immunologicznego. Inne możliwe przyczyny przewlekłego zapalenia żołądka u psa to połknięcie przez pupila niektórych ludzkich leków (niesterydowych leków przeciwzapalnych lub glikokortykosterydów), zjedzenie trujących roślin, nowotwory (chłoniak żołądka i jelit). Charakterystyczne objawy to wymioty, które trwają powyżej 1 tygodnia. Chorują najczęściej starsze psy. Rasy predysponowane do wystąpienia przewlekłego zapalenia żołądka to: shih-tzu, basenji, pudel miniaturowy, norweski lundehund. Zapalenie żołądka i jelit u psa Zapalenie żołądka i jelit to proces, który obejmuje dwa obszary, które pozostają ze sobą w ścisłym kontakcie - żołądek i jelita. Szerzy się przez ciągłość tkanek lub poprzez postępujące oddziaływanie czynników wywołujących zapalenie. Objawy to silne, uporczywe wymioty oraz biegunka, która może mieć różny charakter (w zależności od przyczyny zapalenia) np. śluzowy czy nawet krwisty. Wewnętrzna temperatura ciała psa może być początkowo podwyższona i może sięgać powyżej 40 °C. Zapalenie żołądka na skutek obecności ciała obcego Niestety, wiele psów zjada przedmioty niejadalne, których przewód pokarmowy nie jest w stanie ani strawić, ani przesunąć wzdłuż przewodu pokarmowego. W takich sytuacjach konieczna jest interwencja lekarza weterynarii. Do zapalenia dochodzi zazwyczaj wtedy, gdy przedmiot zalega przez jakiś czas w świetle żołądka i podrażnia błonę śluzową narządu, ale nie tylko. Proces zapalny może też być skutkiem ostrej reakcji zapalnej na skutek np. oddziaływania toksyn z ciała obcego na błonę śluzową żołądka. Usunięcie ciała obcego z żołądka u psa nie zawsze wymaga operacji. Możliwe jest także usunięcie ciała za pomocą endoskopu podczas gastroskopii. Musisz jednak wiedzieć, że o sposobie leczenia powinien zdecydować lekarz. Zapalenie żołądka u psa – objawy Charakterystycznym objawem zapalenia żołądka u psa są wymioty, które w zależności od tego, czy proces zapalny ma charakter ostry czy przewlekły, mogą występować z różną częstotliwością – mogą występować codziennie, kilka razy dziennie lub raz na kilka dni. Wymiociny nierzadko są podbarwione żółcią, mogą zawierać resztki pokarmowe i niestrawione cząstki pokarmowe, skrzepy krwi lub strawioną (czarną) krew. Inne objawy zapalenia żołądka psa to: utrata apetytu lub zmniejszony apetyt, posmutnienie, apatia, niechęć do aktywności fizycznej, zwiększone pobieranie wody lub brak zainteresowania piciem wody, brak zainteresowania zabawkami czy wspólną zabawą, podwyższona temperatura ciała, utrata masy ciała, odwodnienie, biegunka. Zapalenie żołądka u psa – diagnostyka ©Shutterstock Zapalenie żołądka u psów może być spowodowane wieloma czynnikami, dlatego postępowanie diagnostyczne jest szerokie i wymaga zazwyczaj wielu badań dodatkowych, które pomogą ustalić przyczynę problemu. Lekarz weterynarii przeprowadzi wywiad, zbada klinicznie psa i na tej podstawie zleci wykonanie badań dodatkowych. W takich sytuacjach zaleca się zazwyczaj zbadać krew pod kątem biochemicznym, by ocenić funkcjonowanie wątroby, trzustki i nerek oraz hematologicznym, by ocenić stopień odwodnienia oraz sprawdzić, czy ilość białych krwinek, które tworzą układ immunologiczny jest prawidłowy. Inne badania dodatkowe, które warto wykonać przy podejrzeniu zapalenia żołądka to RTG jamy brzusznej, USG jamy brzusznej, gastroskopia wraz z biopsją błony śluzowej żołądka czy laparotomia zwiadowcza. Zapalenie żołądka u psa – leczenie Leczenie zapalenia żołądka u psa polega na ustabilizowaniu ogólnego stanu czworonoga i na wyeliminowaniu przyczyny, która wywołała stan zapalny. Pies może otrzymać płyny podskórnie lub dożylnie, które nawodnią go i wyrównają gospodarkę wodno-elektrolitową. Lekarz weterynarii może też podjąć decyzję o rozpoczęciu antybiotykoterapii, włączeniu leków przeciwwymiotnych, przeciwzapalnych, przeciwbólowych i przeciwgorączkowych. W niektórych sytuacjach konieczna jest także operacja. Zapalenie żołądka u psa – dieta Lekarz weterynarii może zalecić w niektórych przypadkach krótkotrwałą głodówkę, po której pies powinien otrzymywać pokarm lekkostrawny, niskotłuszczowy i miękki, najlepiej z jednym źródłem białka. Dzienną dawkę pokarmu zaleca się następnie podzielić na 4-6 części. Specjalista może też zalecić zmniejszyć dzienną dawkę pokarmu o 25, 50 lub 75%. Przy podejrzeniu alergii pokarmowej zaleca się wprowadzić pokarm, który zawiera zupełnie nowe źródło białka (dieta eliminacyjna) lub hydrolizowane białko (karma hipoalergiczna).

stan zapalny jelit u psa